Günlerdir yağmurlu bir hava hakimdi gökyüzüne. Güzeldi yağmur.. Ahh bir de bulutlar GÜNEŞ ‘ i ondan saklamasalar.. Üç gündür doğru düzgün görememişti onu. En son dün bi an için görünüp kaybolmuştu. Acaba hala orda mıydı ? Ya bulutlar hiç gitmezse, ya onu sonsuza dek göremezse.. Yaşayamazdı ki onsuz…

Yaprakları yağmur sularıyla birlikte canlanmış, güzelleşmişti. Ama güneş onu görmedikten sonra neye yarardı ki yaprakları.. Küçücük bir tohumken duyduklarını anımsadı:

“Bir süre karanlıkta kalacaksın küçüğüm. Sakın korkma!.. Eninde sonunda bitecek karanlık günler. Ve o zaman çok güzel bir süprizle karşılaşacaksın. O zamana kadar köklerini olabildiğince sağlamlaştırmaya bak. Köklerin ne kadar sağlam olursa, ilerde o kadar güzel bir ağaç olursun”

Karanlığın bittiği o günü hatırlıyordu da… ne kadar güzeldi. Çok etkilenmiş, hayran olmuştu ona.. Güneş’e.. evet evet adı güneş’ti, biliyordu. Nasıl bildiğini bilmiyordu ama biliyordu işte. Bildiği bir şey daha varsa ona ulaşmak istediğiydi.. Karanlıktan çıktığı ilk günden beri Güneş’e ulaşabilmek için büyüyordu.

Nefret ediyordu bazen köklerinden.. Onu toprağa bağlayıp Güneş’e gitmesine engel oluyorlardı. Ama nasıl gidecekti ? Gökyüzünde gördüğü kuşlar gibi uçamazdı ki.. Kanatları yoktu onun. Keşke olsaydı ama yoktu işte.. Güneş’e ulaşabilmesinin tek yolu büyümek büyümek ve kocaman bir ağaç olmaktı.. Bu yol da köklerinden geçiyordu.

—————————————————————–

sence bitmiş mi yoksa devam mı etmeli ?